هیچ احدالناسی در دوستی آقای شریعتمداری و علاقه وافرش به نظام و شخص حضرتعالی تردید ندارد. آقای شریعتمداری، تمثیل دوستی است که  با اطمینان می گویم: به اشتباه، به عرصه مطبوعات راه یافته است. تخصص و علقه محوری او حوزه غلیظ مسائل  امنیتی است. ما  در جهاد سازندگی همکاری داشتیم که مدعی بود همه بیماری­ها را  می شود با عسل مداوا کرد. کارش کندو داری و تولید عسل بود. از آیات قرآن و فرازهای نهج البلاغه مستنداتی برآورده بود و هر سخن محفلی را که در آن بود، به عسل و به فواید ناشناخته عسل بند می­کرد.  بی­معطلی برای  زخم پا و درد حاملگی و آپاندیس حاضرین، عسل تجویز می­کرد و عجبا که کمترین تردیدی را در درستی تشخیص خود تحمل نمی­کرد و مخالفان خود را به کج­فهمی از قرآن و نهج البلاغه اشارت می­داد. دوست ما آقای شریعتمداری نیز چنین است. تا به حدی که من بعید می­دانم وقتی او به یک شاخه گل نگاه می­کند، آن گل را نروییده از گور یک منافق  مزدور، و یا از غبار یک پیامبر سلف نداند.  آقای شریعتمداری به برکت همین روحیه نافذش، بسیاری از منتقدان صادق نظام و شما را یا از هستی ساقط کرده یا آبرویشان  برده یا مردمانی را که می­توانسته­اند هنوز دوست و دوستدار نظام باشند، به دشمنی قسم خورده بدل کرده است. وی از رنجاندن مردم، و به زعم خود: آنانی که دشمنان نظامند، به لذت ژرفی مبتلا می­شود . آنچنان دو دست خود از هم واگشوده و سینه سپر کرده و  از شما دفاع می­کند که همه بیندیشند تنها مجاهد ناب و خالص  ولایت  هموست و لاغیر. و حال آنکه به زعم من،  او به تناول همان لذت مورد اشاره مشغول است و اسمش را دفاع از ولایت نام نهاده است.

http://mohammadnurizad.blogfa.com/post-115.aspx

عجیب روزگاری شده، یاد شب­های تاریکی می­افتم که با دامادمان می­نشستیم پای سریال "پروانه­ها می­نویسند " همین آقای آن زمان اقتدارگرا و کلی حرص می­خوردیم از "بی­وجدانی" کارگردانی که  اصلاح­طلبان را طلحه، زبیر، عمر سعد، یزید و شمر  های روزگار ما می­خواند و ابایی نداشت که حتی قیافه­ی بازیگران چنین شخصیت­هایی را شبیه چهره­ی واقعی دوم­خردادی­ها گریم کند. یادم نیست نقش سعید حجاریان چه بود، اما خوب یادم است که صورتم سرخ می­شد و داغ می­کردم و ... برای همین نیز باور کردن­­اش کمی سخت است، اما نویسنده­ی سابق کیهان حالا شده مرد یکه تاز میدان و چپ و راست نامه می­نویسد به رهبری و انذار می­دهد به ایشان و دل می­سوزاند برای مردمی که بارها پیش از آن انتخابشان را به سخره گرفته بود. از صدا و سیمایی می­نالد که اگر نبود شاید کسی به نام محمد نوری­زاد اصلن کارگردان لقب نمی­گرفت. از شریعتمداری و صفار هرندی ­ای می­نالد که خود ... روزگار عوض می­شود، این عادت و روالش است، انسان­ها نیز عوض می­شوند، این نیز چیزی جز عهد تاریخ نیست، تنها آنچه عوض نمی­شود رنج و غم و زجر و درد و ضجه­ی بشریت است، نه، بد مستی­های تاریخ بشریت عوض نمی­شوند.